O wydarzeniu
„Orlando” w reżyserii Sally Potter to ekranizacja powieści Virginii Woolf z 1928 roku i list miłosny do wolności i niepokorności. Obsypany deszczem nagród film urzeka wizualnie i formalnie, a Tilda Swinton umiejętnie skraca dystans z widzami poprzez zburzenie tak zwanej “czwartej ściany” i bezpośredni komentarz do kamery.
Orlando, posiadający dar wiecznej młodości arystokrata z dworu Elżbiety I, przemierza cztery wieki brytyjskiej historii, zmieniając przy tym nie tylko kostiumy, ale i płeć. Tildzie Swinton partneruje na ekranie Billy Zane ( „Fantom”, „Titanic”), a w rolę Królowej Elżbiety I wcielił się brytyjski aktor i pisarz, ikona społeczności LGBT, wtedy 84-letni, Quentin Crisp.
„Orlando” pełen jest zaskoczeń, niejednoznaczności i nieoczywistych rozwiązań. Nic dziwnego, że film zyskał uznanie na Festiwalu Filmowym w Wenecji, Europejską Nagrodę Filmową, nagrodę BAFTA i był nominowany do Oscara za scenografię i kostiumy. Wizualna wyobraźnia czterokrotnej laureatki Oscara Sandy Powell zasługuje na ogromne uznanie, bo stroje nie tylko umiejscawiają tę historię w czasie, ale też dopełniają charakter postaci, czasem w zgodny z realiami historycznymi, a niekiedy kampowy, sposób. Ironia i dystans mieszają się z poetyckością i aktualnością przekazu płynącego od nieżyjącej od 85 lat Virginii Woolf. Film jest wielopłaszczyznowym poematem o byciu sobą pozbawionym ckliwości czy egzaltacji, a wyposażonym w dezynwolturę i humor. Sama historia “rymuje się” z androgyniczną urodą, ale i życiorysem znakomitej Tildy Swinton. “Orlando” działa mimo upływu lat od premiery, zupełnie jak ponadczasowy pierwowzór literacki, emploi Swinton i sama fabuła powieści, która stała się przepowiednią, że film jest skazany na długowieczność jak tytułowy/a Orlando… niezależnie od tego, czy w gorsecie, czy garniturze.
